«...Θα προσπαθήσω τα δικά μου τραγούδια να μην γίνονται μόνο για να τραγουδηθούν, αλλά για να πούν κάτι για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας…»

«…Ένας Έλληνας συνθέτης «πρέπει» πρώτα να ξεχάσει τις ευκολίες που του παρέχει το σύστημα, και μετά να δει γύρω του τί συμβαίνει, ώστε να γράψει μια μουσική άμεση, της στιγμής -με την καλή έννοια- σα να προσφέρει ανυστερόβουλα ένα σάκο με οξυγόνο…»

«…Κάπου το συνήθισα βέβαια, έμαθα να δουλεύω μόνος μου και είπα ότι ξέρεις ότι το τραγούδι για μένα είναι βιοτεχνία πολύ μικρή, έτσι όπως ο παλιός τεχνίτης που κάθεται και φτιάχνει για το δικό του μεράκι. Για τους δίσκους που δούλεψα ο ίδιος, και στίχο και μουσική και εκεί έχω την όλη ευθύνη του πράγματος, είναι δουλεμένα μ’ αυτό τον τρόπο, με πολύ κέφι, με πολύ υπομονή…»

«…Θα μπορούσα να πω με δυο λόγια ότι προσπαθώ να είμαι ειλικρινής. Δηλαδή, δεν έχω άλλη δύναμη, παρά μόνο αυτή που μου δίνει η επαφή μου με την πραγματικότητα και το πόσο ειλικρινά μπορώ να εκφράσω αυτά που πραγματικά ζω και βλέπω γύρω μου. Αισθάνομαι σαν ένας απ’ όλους που μιλάει για λογαριασμό όλων…»

«…Έχω ένα “χάρισμα”, να υπηρετώ καλά το κείμενο. Τα τραγούδια που γράφω τα τελευταία χρόνια, όμως, είναι γραμμένα αντίστροφα. Πρώτα γράφω τη μουσική και μετά περνάω τα λόγια. Βρίσκω τι μπορεί να λέει αυτή η μουσική και μετά βάζω τα ανάλογα λόγια. Υπηρετώ, λοιπόν, καλά το κείμενο…»

«…Γράφω κάθε τρία με πέντε χρόνια. Δεν το κάνω από τεμπελιά, θέλω πρώτα να ωριμάσει μέσα μου. Τώρα νομίζω πως φτάνει η κατάλληλη στιγμή. Φιλτράρω μέσα μου τις ανθρώπινες στιγμές, μέχρι να έρθει η ώρα που θα μπορώ να τις περιγράψω όσο πιο καθαρά γίνεται…»

«Η ζωή δεν είναι απεριόριστη, μπορεί να τελειώσει ανά πάσα στιγμή. Ο χρόνος είναι ένας και φεύγει, και αν είναι να κάνεις κάτι, κάν’ το. Αν αξίζει τον κόπο, κάν’ το, αλλιώς μην σπαταλιέσαι χαζά…»

«…Το έντεχνο σχεδόν δεν υπάρχει με την έννοια που υπήρχε το ’60. Τους δημιουργούς, όμως, τους φτιάχνουν και οι εποχές. Εγώ ξεκίνησα με τέτοια τραγούδια, αλλά τώρα, όταν μου λένε “γιατί δεν γράφεις τέτοια”, απαντώ: “και τέτοια να γράψω δεν θα ‘χουν την απήχηση που είχαν, γιατί τα παιδιά δεν τραγουδούν στους δρόμους, οι φοιτητές δεν μαζεύονται στα δωμάτια να τραγουδήσουν με κιθάρα. Τώρα είναι μοναχικοί δημιουργοί για μοναχικούς ανθρώπους”…» 

«…Εάν έγραφα ένα τραγούδι τώρα θα ήταν, ένα μπλουζ, ένα καταραμένο μαύρο, ένα τραγούδι α λα Τομ Γουέιτς. Ένα πολύ μαύρο τραγούδι. Και επειδή δεν θέλω να βγάλω τη μαυρίλα που κουβαλάω μέσα μου, λέω “άσ’ το καλύτερα, ρίξε μπροστά τους καουμπόυδες”. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να κάνω ένα θανατερό δίσκο, αλλά, ξέρετε, είμαι ένα παράλογα αισιόδοξο άτομο. Δεν την μπορώ την γκρίνια, δεν την μπορώ την κλάψα…»

«…Θα ‘θελα να ‘χα γράψει τραγούδια για την Ροντρίγκεζ. Θα καθόμουν σ’ έναν κήπο και θα ‘γραφα τραγούδια απ’ το πρωί ως το βράδυ. Ή για τον Μπιθικώτση. Όπως και έγραψα. Τα πρώτα μου τραγούδια ήταν γραμμένα με το όραμα της φωνής του Μπιθικώτση…»