Χρόνος: 15 Ιουλίου 1943 (Γερμανική Κατοχή)
Τόπος: Αθήνα. Νέα Κυψέλη, οδός Λαχανά 85, στο σπίτι που κατοικούσε η οικογένεια Κηλαηδόνη.
Συνθήκες: Ο πατέρας του Λουκιανού, Δημήτρης Κηλαηδόνης, Τοπογράφος Μηχανικός, απόφοιτος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, οργανωμένος στο Ε.Α.Μ., είχε περάσει στην παρανομία λόγω της αντιστασιακής του δράσης.
Όπως έλεγε ο Λουκιανός, ένα βράδυ, εννέα μήνες πριν γεννηθεί, ο πατέρας του πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα –τότε η γειτονιά είχε μόνο μονοκατοικίες– επισκέφτηκε την μάνα του και έτσι γεννήθηκε εκείνος.
Ο Λουκιανός ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας, είχε προηγηθεί η γέννηση του μεγαλύτερου αδελφού του, του Κώστα, δύο χρόνια πριν.

Πως άρχισε η σχέση του Λουκιανού με τη μουσική το περιγράφει ο ίδιος:
«Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου σε ηλικία πέντε ετών, στην Κυψέλη. Μία γειτόνισσα και οικογενειακή φίλη ήταν δασκάλα πιάνου. Κάποια στιγμή άρχισε να παροτρύνει τη μητέρα μου να μας στείλει με τον αδελφό μου για ν’ αρχίσουμε κι εμείς μαθήματα. Πηγαίναμε λοιπόν στο σπίτι της κυρίας Ευγενίας, κυνηγιόμασταν, καταβρεχόμασταν κ.λπ., οπότε εκείνη, αφού είδε και απόειδε, είπε στη μητέρα μου πως θα έπρεπε να αποφασίσει ποιος από τους δύο θα συνεχίσει.
Για κάποιο λόγο που ποτέ δεν έμαθα, συνέχισα εγώ. Τον πρώτο καιρό που κάναμε μόνο δακτυλοθεσία και κλίμακες, βαριόμουν αφόρητα. Στην πραγματικότητα, το πιάνο άρχισε να μου αρέσει αρκετά χρόνια αργότερα, όταν πια έβγαζα τραγούδια με το αυτί. Εκεί γλυκάθηκα, γιατί σιγά-σιγά υπήρξε και ένα ενδιαφέρον από τους φίλους, του στυλ “παίξε μας κάτι βρε Λουκιανέ να τραγουδήσουμε”. Το συνέχισα μετά πολλών βασάνων μέχρι τα δεκαεφτά, ώσπου δεν άντεξα. Ήμουνα στη μέση σχολή και έπρεπε να μελετάω περί τις τέσσερις ώρες πιάνο κάθε μέρα. Και εφόσον δεν γινόταν να στρωθώ τόσες ώρες στη μελέτη ταυτόχρονα με τις άλλες ασχολίες της εφηβείας (μπιλιάρδα, γκόμενες, και ροκ εντ ρολ), το παράτησα.
Είχα όμως ήδη πάρει τις βάσεις, έτσι ώστε όταν, μετά από μερικά χρόνια, προσπάθησα να σκαρώσω τις πρώτες δικές μου μελωδίες, το νερό κύλησε σχετικά εύκολα στο αυλάκι.»

Τυπικά εφηβικά χρόνια σε μια γειτονιά της Αθήνας την δεκαετία του ’50. Παιχνίδι στον δρόμο -στην αλάνα-, αργότερα σφαιριστήρια και αργότερα πάρτυ· για την εποχή αυτή, λέει ο ίδιος:
«…Οι παρέες των παιδιών στη γειτονιά σχηματίζονταν με ηλικιακά κριτήρια. Υπήρχε π.χ. η παρέα των μεγάλων, που ανήκε και ο αδελφός μου· όταν ο Κώστας ήτανε δεκάξι μέχρι είκοσι-εικοσιένα. Εγώ ήμουνα δεκατριών, ο μοναδικός σε μια μέση ηλικιακή κατάσταση, μιας και τα υπόλοιπα παιδιά ήταν πολύ μικρότερα. Έτσι, μπορεί το πρωί να έπαιζα μαζί με τους μικρούς βώλους και σβούρες (ήμουνα άλλωστε και αρχηγός στη συμμορία των μικρών, τους Κόκκινους Δαίμονες), ενώ το απόγευμα κατέβαινα με τους μεγάλους στα σφαιριστήρια. Δεν επιτρεπόταν βέβαια να μπω στα σφαιριστήρια, αλλά με βάζανε πίσω από τον πάγκο του Παναγιώτη, του μαγαζάτορα. Κι αν κατέβαινε η αστυνομία, έλεγε εκείνος πως είμαι ανιψιός του.
Οι πρώτες έξοδοι ήταν που μαζευόμασταν τα βράδια του χειμώνα σε μια ΕΒΓΑ στο τέρμα του λεωφορείου της Νέας Κυψέλης, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου. Εκεί ήπιαμε τα πρώτα κονιάκ. Συνήθως όμως, ψάχναμε να βρούμε καινούργιους τρόπους να βασανίσουμε τον Χρήστο, τον ανάπηρο περιπτερά, που το περίπτερό του ήτανε στο πίσω μέρος του ιερού.
Σιγά-σιγά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τη Φωκίωνος Νέγρη. Εκείνη την εποχή –μιλάω για το 1957-’58– είχε μπει πολύ έντονα ο αμερικάνικος τρόπος ζωής στην Αθήνα: φαβορίτα, Έλβις, ροκ εντ ρολ, μπλου τζην, κ.λπ. Όταν ερχότανε ο στόλος, κατεβαίναμε μαζί με τους μεγάλους στον Πειραιά και αγοράζαμε λαθραία αμερικάνικα τζην – επίσης τσιγάρα Salem, Pall Mall, Lucky Strike και Chesterfield, εθεωρείτο μεγάλη μαγκιά να πας σε πάρτυ με ένα τέτοιο πακέτο.
Τότε άνοιξαν και τα πρώτα κλαμπ· πρώτα άνοιξε το Top Hat στην Πατησίων, ανεβαίνοντας αριστερά μετά τον Άγιο Λουκά (αργότερα έγινε και καλοκαιρινό, στην αρχή της οδού Κυψέλης) και στην συνέχεια το Chez Nous στην ταράτσα, μέσα στο στενάκι της οδού Σκαραμαγκά απέναντι από το Πολυτεχείο, το υπόγειο Green Park στη Μαυρομματαίων κ.ά. Πολύ γρήγορα έγιναν τα στέκια μας. Αρκετά χρόνια μετά, όταν γνώρισα τον σκηνοθέτη Νίκο Νικολαΐδη, διαπιστώσαμε πως πηγαίναμε στα ίδια μέρη, απλώς δεν έτυχε ποτέ να συναντηθούμε. Κάθε κλαμπ είχε ένα πικάπ, όπου κάποιος έπαιζε δίσκους 45 στροφών. Το πρόγραμμα πήγαινε περίπου ως εξής: έβαζε πέντε σλόου για να χορέψουν τα ζευγαράκια, μετά πέντε ροκ εντ ρολ, συνέχιζε με τρία μάμπο, δύο τσα-τσα και ούτω καθεξής. Πέρασα μια γερή θητεία στα κλαμπ της εποχής. Χόρεψα καλό ροκ εντ ρολ, γιατί ένα από αυτά τα κλαμπ το διηύθυνε ο Γιώργος ο Φλίσκος (ο επονομαζόμενος «Γιώργος ο σουίνγκ»), ο οποίος υπήρξε εξαιρετικός χορευτής. Εγώ έμαθα να χορεύω παρατηρώντας τον Φλίσκο…»

Όταν ο Λουκιανός τελείωσε το σχολείο, οι δικοί του τον πίεζαν να δώσει στην Αρχιτεκτονική, γιατί είχε έναν θείο σπουδαίο αρχιτέκτονα, τον Θουκυδίδη Βαλεντή, που ήταν καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και θα τον βοηθούσε.
Όπως λέει ο ίδιος: «Έδωσα δυο χρονιές στην Αρχιτεκτονική της Θεσσαλονίκης αλλά δε μπήκα, οπότε είπα στους δικούς μου “Βλέπετε που σας τα ‘λεγα; Θα πάω να μπαρκάρω!”. Έβγαλα λοιπόν μόνος μου ένα ναυτικό φυλλάδιο και μπαρκάρισα ως τζόβενο στο κρουαζιερόπλοιο “Αθήναι” του Τυπάλδου.
Το πήρα από τον Πειραιά και μετά από δυο-τρεις μέρες φτάσαμε στη Γένοβα. Ήταν παραμονές των γιορτών του ’62, με δεκαπέντε υπό το μηδέν, βράδυ. Μας είπαν: “Βγείτε έξω, μαζεύουμε συρματόσχοινα”. Είδα τον Χριστό φαντάρο, που λένε. Διότι εγώ είχα πάει με μπλου τζην και φανελάκι, όπως έβλεπα στις ταινίες, κι εκεί είχε ψοφόκρυο. Ήμουν χωρίς γάντια, χωρίς τίποτα. Εν πάση περιπτώσει, αποφάσισα να μείνω για λίγο και βλέπουμε. Το πλοίο έπαιρνε κεντροευρωπαίους χοντρούς με υπέροχα κορίτσια και τους έκανε κρουαζιέρα στη Μεσόγειο: Μαγιόρκα, Μινόρκα, Κορσική, παράλια της Αφρικής και τα συναφή. Στα κρουαζιερόπλοια όμως αλλού κινούνται οι επιβάτες και αλλού το πλήρωμα, δεν συναντιούνται σχεδόν ποτέ. Και επειδή πάντα ήμουνα πολυμήχανος σε κάτι τέτοια, ανακάλυψα ότι υπήρχε ένας διάδρομος για να βγαίνω τα βράδια στο σαλόνι. Όταν τελείωνε η δουλειά, στις πέντε-έξι το απόγευμα, έβαζα καλά ρούχα κι έβγαινα στο σαλόνι των επιβατών. Έπαιζα πιάνο, έπινα ουίσκι κ.λπ. Μέχρι που κάποια στιγμή με εντόπισε ο ύπαρχος του πλοίου, είχα πάρει πια την απόφαση ότι δεν θα έμενα. Μου είπε: “Συγνώμη που σας ρωτάω, αλλά εσείς είστε επιβάτης ή πλήρωμα;” Του απάντησα: “Ήμουνα πλήρωμα, απ’ αυτή τη στιγμή και πέρα είμαι επιβάτης”. Διότι είχες το δικαίωμα να υποβάλεις παραίτηση μέσα στο πλοίο και το πλοίο να σε δεχτεί ως επιβάτη μέχρι το πρώτο λιμάνι. Ευτυχώς το επόμενο λιμάνι ήταν ο Πειραιάς, όπου κατέβηκα. Η ναυτική μου θητεία κράτησε συνολικά ένα-ενάμισι μήνα. Έχω ακόμα το ναυτικό φυλλάδιο. Η ειδικότητά μου ήταν “οδηγός ανελκυστήρος”».

Όταν ο Λουκιανός γύρισε σπίτι μετά το καράβι, οι δικοί του τον πείσαν να δώσει για τρίτη φορά εξετάσεις στην Αρχιτεκτονική. Όπως λέει ο ίδιος:
«Έδωσα λοιπόν και -ω του θαύματος- το φθινόπωρο του ’63 κατάφερα να μπω. Συνέβη δε το εξής: ενώ ήμουνα μέτριος μαθητής στο σχολείο, είδα ότι τα μαθήματα που ξεκινήσαμε στο Πολυτεχνείο δεν ήταν μια συνέχεια της φροντιστηριακής ύλης, αλλά αρχίζανε σχεδόν από την αρχή. Και επειδή τα έπιασα κι εγώ από την αρχή, ήμουνα καλός. Είχα μάλιστα την τύχη να βρεθώ σε μια καινούργια σχολή – τη χρονιά που μπήκα εγώ τελειώνανε οι πρώτοι πεμπτοετείς. Ο Μίμης ο Φατούρος, που τον είχα καθηγητή στην έδρα Εσωτερικών Χώρων, πρέπει να ήταν τότε μόλις τριανταπέντε χρονών. Γενικά, όλη η Αρχιτεκτονική Θεσσαλονίκης απέπνεε μια δροσιά, μια φρεσκάδα. Έτσι ώστε όταν έκανα μετεγγραφή στην Αθήνα στα μισά του τέταρτου έτους (έχοντας όμως επί της ουσίας ολοκληρώσει τις σπουδές μου στο Αριστοτέλειο, εδώ έκανα μόνο τη διπλωματική), ήτανε η μέρα με τη νύχτα. Στην Αθήνα υπήρχε ένα κατεστημένο, μια μούχλα και μια κούραση, εν αντιθέσει με τη Θεσσαλονίκη, όπου όλα ήτανε φρέσκα. Τελικά πήρα το πτυχίο το ’68, από το Μετσόβιο.
Η Αρχιτεκτονική έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Πριν απ’ όλα μου άνοιξε ορίζοντες, άρχισα να ενδιαφέρομαι για τη ζωγραφική, για τη γλυπτική, για ποίηση, για καλό σινεμά και όλα αυτά. Μου έδωσε και έναν τρόπο σκέψης, μια μέθοδο.
(…) Η πρακτική συνέχεια μετά το πτυχίο ήταν η εξής: κάποιοι φίλοι που είχαν τελειώσει πριν από μένα είχαν ανοίξει ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Κολωνάκι, στην ανηφόρα απέναντι από τη σχολή Δοξιάδη. Και με ρώτησαν αν θέλω να πάω να δουλέψω μαζί τους. Πήγα ένα πρωινό. Κάνανε κάπου μια τυπική πολυκατοικία και άρχισαν να μου λένε πόσα τετραγωνικά είναι εκείνο, πόσα το άλλο κ.λπ. Αμέσως κατάλαβα ότι αυτό δεν είχε καμία σχέση με την ελευθερία και την ομορφιά των σπουδών. Γιατί εκεί κάναμε πράγματα του ονείρου. Αυτά όμως που καλείσαι στην πράξη να κάνεις ως αρχιτέκτονας, αν δεν έχεις από πίσω ένα μεγάλο τεχνικό γραφείο για να σου αναθέσει να φτιάξεις βίλες και τέτοια, είναι μια απίστευτη ταλαιπωρία: να τρέχεις στα σχέδια πόλεως, να παίρνεις υπογραφές, μια μιζέρια. Έτσι, το ίδιο μεσημέρι κιόλας παραιτήθηκα από το γραφείο, γύρισα σπίτι και είπα: “τελείωσα με την Αρχιτεκτονική”. Οι δικοί μου είπαν τότε ψιθυριστά μεταξύ τους: “Άστον, θα του περάσει”. Δεν μου πέρασε ποτέ (…)»

Αφού άφησε και την Αρχιτεκτονική, ο Λουκιανός έμεινε άνεργος. Με πείσμα και επιμονή έγραφε τραγούδια και γύρναγε από εταιρεία σε εταιρεία.

Λέει ο ίδιος: «Δεν ήταν και πολλές οι εταιρείες, έτσι πήγα στην Odeon και στην Columbia. Εγώ ήθελα να κάνω μεγάλο δίσκο. Θα είχα καμιά δεκαριά τραγούδια. Μου λέει λοιπόν ο Μάτσας: “Μεγάλο δίσκο δε θα κάνεις, απλά, αν θέλεις, δυο απ’ αυτά τα τραγούδια να τα δώσεις σ’ έναν καινούριο τραγουδιστή που προωθούμε τώρα”. Είχε κάνει ο Γιώργος (Νταλάρας) δυο-τρία δισκάκια με τον Μητσάκη, “Στην εποχή του Πάγκαλου” κ.λπ. οπότε με την προτροπή του Μάτσα πήγα να τον ακούσω στα “Χρυσά Κλειδιά”, στο κέντρο που τραγουδούσε τότε στην Πλάκα με τον Μητσάκη. Είδα ένα παλικαράκι, λεπτό, αδύνατο, δώσαμε ένα ραντεβού στην πλατεία Κολωνακίου και γνωριστήκαμε. Κι έτσι είπε το “Παίρνω την ανηφοριά” και το “Σ’ αγαπώ”. Το Γιώργο τον ξέρω σαράντα χρόνια, πριν ακόμα πάει φαντάρος. Όποτε με χρειάστηκε και όποτε τον χρειάστηκα είμαστε δίπλα, έχουμε εξαιρετικά καλές σχέσεις.»

Ο Λουκιανός για τη γνωριμία του με την Κωστούλα Μητροπούλου και τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “Η Πόλη μας”:

«…Στη συνέχεια, έχοντας περισσότερο υλικό, ξαναγυρίζω πάλι στην Columbia και πάω μια μαγνητοταινία. “Περάστε σε μια βδομάδα, δεν τα άκουσε ο κύριος Λαμπρόπουλος, ξαναπεράστε” κ.λπ. Μ’ αυτό το υλικό γνωρίζω την Κωστούλα Μητροπούλου, μέσω ενός φίλου τραγουδιστή, του Αλέξη Γεωργίου. Η Κωστούλα ακούει μερικά τραγούδια, μου λέει “γράφω κι εγώ στίχους” και μου δίνει μερικούς. Μου άρεσαν πολύ το “Προς κατεδάφισιν”, “Ο αρχηγός” και κάποια ακόμα. Βρίσκει μια άκρη η Κωστούλα να κάνει ένα χορόδραμα για τη Ραλλού Μάνου. Και της λέει: “Έχω ένα συνθέτη νέο, που νομίζω ότι μπορεί”. Η Ραλλού απάντησε: “Έρχομαι να τον ακούσω”. Της έπαιξα μερικά και μου είπε να κάνω τη μουσική για την “Πόλη μας”. Αφού λοιπόν έγραψα τη μουσική για το χορόδραμα, η Ραλλού που ήξερε από παλιά τον Λαμπρόπουλο (λόγω Χατζιδάκι), πήγε και του είπε: “Έχω ένα συνθέτη που μου έκανε τη μουσική για την “Πόλη μας”” κι έγινε η συνεργασία μέσω της Ραλλούς. Έγινε το ξεκίνημα και βγήκε ο δίσκος δηλαδή. Μετά άνοιξε ο δρόμος…»

Το 1971, πέθανε ο πατέρας του Λουκιανού, Δημήτρης ή Τάκης Κηλαηδόνης.
Είχε γεννηθεί στις αρχές του 20ού αιώνα στη Λαμία, καταγόταν από καλή αστική οικογένεια της πόλης. Ο πατέρας του, δηλαδή ο παππούς του Λουκιανού, ο Κωνσταντίνος Κηλαηδόνης ήταν γιατρός, είχε γυναίκα την Βασιλική Κηλαηδόνη. Ο Δημήτρης Κηλαηδόνης είχε άλλα τρία αδέλφια, τον Πάνο Κηλαηδόνη γιατρό καρδιολόγο, τον Λύσανδρο Κηλαηδόνη Διευθυντή του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών και την Κατίνα.
Η οικογένεια, αρχές του περασμένου αιώνα, είχε μετακομίσει στην Αθήνα για να σπουδάσουν τα παιδιά. Ο Τάκης φοίτησε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στη σχολή Τοπογράφων Μηχανικών.
Από πολύ νέος οργανώθηκε στο ΚΚΕ. Στην κατοχή συμμετείχε στο ΕΑΜ Οργάνωση Αθήνας. Μετά την κατοχή, όπως πολλοί κομμουνιστές που πήραν μέρος στην Αντίσταση κατά των Γερμανών, διώχτηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε για τις ιδέες του. Έκανε εξορία στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Στη Μακρόνησο ήταν στην ίδια σκηνή με τον Μίκη Θεοδωράκη.
Δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση μετάνοιας για τις ιδέες του. Βγήκε από τη Μακρόνησο το 1952. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα έζησε με κλονισμένη υγεία, εξαιτίας των βασανιστηρίων στη Μακρόνησο.
Ο Λουκιανός τού έχει αφιερώσει το τραγούδι “Ο φασισμός” σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Λέει ο ίδιος:
«Ένα μεσημέρι, καλοκαίρι του ’72, και ενώ ήμουνα στο σπίτι του θείου μου, με παίρνει τηλέφωνο ο Γιώργος ο Λιάνης, τον οποίο είχα γνωρίσει μέσω του Μανώλη Μητσιά. Και μου λέει: “Λουκιανέ, υπάρχει μια νέα ηθοποιός που λέγεται Άννα Βαγενά και θέλει να σε γνωρίσει”. Εγώ μόλις πριν λίγες μέρες είχα χωρίσει με ένα κορίτσι. Απάντησαλοιπόν στον Γιώργο: “Εντάξει, δωσ’ της το τηλέφωνό μου”. Μετά από λίγη ώρα, μου τηλεφώνησε η Άννα και συμφωνήσαμε να βρεθούμε. Έτσι, ένα απομεσήμερο ξεκίνησα να πάω στο ραντεβού. Η Άννα τότε έμενε σ’ ένα διαμέρισμα στο Παγκράτι, στην πλατεία Προσκόπων, ακριβώς απέναντι από τον “Μαγεμένο Αυλό”. Χτύπησα το κουδούνι και ανέβηκα – νομίζω στον τρίτο όροφο. Με το που άνοιξε η πόρτα και την είδα ξαφνικά μπροστά μου, είπα από μέσα μου: “Μμμμμμ, εδώ μπλέξαμε!”. Αρχίσαμε να λέμε τα τυπικά. Η Άννα είχε μόλις τελειώσει τη Δραματική Σχολή. Το διαμέρισμα ήταν του άντρα της αδελφής της, ο οποίος έκανε κάτι δημόσια έργα, οπότε χρειαζόταν ένα μέρος για να μένει στην Αθήνα όταν ερχόταν από τη Λάρισα. Εκεί έμενε και ο Λιάνης εκείνη την εποχή, ως φιλοξενούμενος της Άννας. Ήταν παντρεμένος με μια φίλη της από τη Θεσσαλονίκη και είχε κατέβει στην Αθήνα για να δοκιμάσει την τύχη του στη δημοσιογραφία. Ερχόμενος εδώ, μεταξύ άλλων πραγμάτων, έφερε και διάφορους δίσκους μαζί του. ανάμεσά τους και την “Πόλη μας”. Η Άννα άκουσε “Το καλοκαίρι σαν θα ‘ρθει”, είδε τη φωτογραφία μου στο οπισθόφυλλο και είπε στο Γιώργο: “Τον ξέρεις; Θέλω να μου τον γνωρίσεις”. Εν πάση περιπτώσει, η πρώτη γνωριμία μας έμεινε εκεί. Ήπιαμε τον καφέ και έφυγα.
Μετά από μερικές μέρες, η Άννα έβαλε και πάλι μπροστά τον Λιάνη για να με καλέσει σε ένα πάρτυ που θα έκανε. Όλα ήταν στημένα, για να πάω ξανά στο διαμέρισμά της. Πήγα. Μετά το πάρτυ, πήρα την Άννα και κατεβήκαμε στις Τζιτζιφιές, στο μαγαζί που τραγουδούσαν ο Τσιτσάνης και ο Παπαϊωάννου. Φεύγοντας από εκεί πήγαμε στο σπίτι του θείου μου του Θουκυδίδη. Αμαρυλλίδος 6, στο Παλαιό Ψυχικό. Εκεί, της έπαιξα το “Σπίτι μου με τα άσπρα σου γιασεμιά”, με στίχους του Γκάτσου, δεν είχε ακόμα κυκλοφορήσει ο δίσκος. Της είπα: “Αυτό το τραγούδι στο χαρίζω, είναι δικό σου”. Μια από εκείνες τις μέρες είχαμε πάει με τον Μάνο Ελευθερίου στο Μοναστηράκι. Ο Μάνος έψαχνε για παλιές εκδόσεις και τέτοια. Εγώ, χαζεύοντας, είδα σε μια βιτρινούλα μια μικρή καρδιά από Aqua Marina, με ασημένιο περιτύλιγμα. Μου άρεσε, την αγόρασα, πήρα και ασημένια αλυσίδα και είπα: “Αυτό είναι για το επόμενο κορίτσι που θα αγαπήσω”. Της το χάρισα. Εκείνο το βράδυ τα φτιάξαμε με την Άννα.
(…) Η Άννα υπήρξε ένα πολύ ωραίο κορίτσι· και εξακολουθεί να είναι πολύ όμορφη. Αλλά πέρα απ’ αυτό, της οφείλω πολλά. Εν τέλει, πρέπει να ομολογήσω πως τρία ήταν τα πράγματα που έπαιξαν τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου: το πιάνο, το Πολυτεχνείο και η Άννα. Η κοινή μας ζωή μετράει πλέον σαράντα τρία χρόνια. Έχει πάνω και κάτω, έχει χαρές και λύπες, τσακωμούς και αγάπες. Είμαστε πάντα μαζί.»

Τα “Μικροαστικά” κυκλοφόρησαν το 1973, αλλά γράφτηκαν νωρίτερα.
Για τα “Μικροαστικά” και τον Γιάννη Νεγρεπόντη λέει ο ίδιος:
«Κατ’ αρχάς αισθάνομαι πολύ τυχερός που συνάντησα τον Γιάννη Νεγρεπόντη στη ζωή μου. Τον γνώρισα το 1971, μέσω του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μάνου Λοΐζου, με τους οποίους κάναμε τότε καθημερινή παρέα. Μαζευόμασταν σχεδόν κάθε βράδυ στο σπίτι του Λευτέρη. Εκεί ήταν που γνωριστήκαμε με τον Γιάννη, ο οποίος μόλις είχε γυρίσει από την τελευταία του εξορία. Έμαθε ότι γράφω κι εγώ τραγούδια. Πρέπει να είχε ακούσει την “Πόλη μας”, γιατί κάποια στιγμή μου είπε: “Ξέρεις, μ’ αρέσει η δουλειά σου κι έχω κάποια πράγματα που μπορεί να σ’ ενδιαφέρουν”. Του απάντησα “Ευχαρίστως”. Μου έφερε δυο-τρεις μικρούς κύκλους τραγουδιών, μεταξύ των οποίων ξεχώρισα αμέσως τα “Μικροαστικά”. Του είπα ότι αυτά θα τα κάνω οπωσδήποτε, χωρίς πάντως καμία ελπίδα ότι μπορούσαν να κυκλοφορήσουν μέσα στη χούντα. Μου άρεσαν όμως πάρα πολύ και επειδή πάντα είχα ως πρότυπο τον “Επιτάφιο” του Μίκη, ήθελα κι εγώ να κάνω έναν κύκλο τραγουδιών και κατάλαβα ότι τα “Μικροαστικά” ήταν ότι πρέπει γι’ αυτό.
Σύντομα μελοποίησα αυτά τα έξι-εφτά που είχα στα χέρια μου, δεν θυμάμαι αν πρώτα έγραψα το “Κολλήγα γιος” ή το “Μακριά από την πόλη”. Άλλα μπήκαν στο δίσκο του βινυλίου, άλλα κόπηκαν από τη λογοκρισία της εποχής. Εκεί λοιπόν, μέσα σ’ αυτήν την παρέα, σ’ ένα μικρό πιάνο στο σπίτι του Λευτέρη, μαζευόμασταν όλοι και παίζαμε τα καινούρια μας τραγούδια. Εκτός από τον Μάνο, ερχόταν ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Γλέζος, ο Λίνος Κόκοτος, επίσης ο Γιώργος Νταλάρας, που τότε βρισκόταν στο ξεκίνημά του. Κάποια στιγμή, έπαιξα στην παρέα τα έξι-εφτά τραγούδια του Γιάννη και η ομήγυρις απεφάνθει:
“Ρε συ, ωραία είναι αυτά”.
Τον Γιάννη όμως τον είδα κάπως σκεπτικό. Με πλησίασε και μου είπε: “Κάπως αλλιώς τα φανταζόμουνα”.
Του απάντησα:
“Τι να σου πω; Εγώ έτσι τα είδα, έτσι τα έκανα”.
Τις επόμενες μέρες -και για αρκετό καιρό- μου ζητούσαν να παίξω τα τραγούδια του Γιάννη. Τα έπαιζα και τα ξαναέπαιζα. Σιγά-σιγά άρχισαν ν’ αρέσουν και στον ίδιο τον Γιάννη, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο μου είπε:
“Τελικά είχες δίκιο. Μια χαρά είναι τα κομμάτια”.
(…) Ο Γιάννης συνέχιζε να μου δίνει καινούριο υλικό, έτσι συνέχιζα να γράφω κι εγώ.»

Τα “Μικροαστικά” κυκλοφόρησαν μέσα στη χούντα σε κόκκινο βινύλιο. Στάλθηκαν είκοσι τραγούδια στην λογοκρισία και πέρασαν τα δώδεκα ένα μήνα πριν το “Πολυτεχνείο”, αλλά πριν κυκλοφορήσουν είχαν γίνει γνωστά -από το ’71- από παράνομες κασέτες στην Ελλάδα και στους πολιτικούς εξόριστους Έλληνες του εξωτερικού. Έγιναν αμέσως χρυσός δίσκος και άνοιξαν καινούριους δρόμους για τον Λουκιανό.