Δευτέρα 16 Απριλίου 1973.

Η πρώτη μεγάλη συναυλία του Λουκιανού. Ο Λουκιανός διηύθυνε οκταμελή ορχήστρα και η Δήμητρα Γαλάνη και ο Μανώλης Μητσιάς ερμήνευσαν τραγούδια από τους δύο πρώτους του δίσκους («Η Πόλη μας» 1970 και «Κόκκινη κλωστή» 1972) και τραγούδια άλλων συνθετών.

«…Είναι η πρώτη συναυλία μου. Την πραγματοποίησα γιατί ήθελα να δω την αμεσότητα που έχει η μουσική μου στον κόσμο και είμαι πολύ ευχαριστημένος από τον τρόπο που την υποδέχθηκε.» Από συνέντευξη του συνθέτη στην εφημερίδα “Ελληνικός Βορράς” (19 Απριλίου 1973).

Τετάρτη 28 Ιουλίου 1982.

Η πρώτη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό. Στη συνέχεια ο Λουκιανός έκανε άλλες έξι συναυλίες εκεί ως την τελευταία που έγινε τον Σεπτέμβρη του 2002 με τίτλο «Cocktail Party».
Μαζεύτηκαν περίπου 10.000 άνθρωποι. Γέμισαν όλο τον χώρο, τις κερκίδες, την αλάνα, τα βραχάκια, καθόταν ανάμεσα στον Λουκιανό και την ορχήστρα.

Ο Λουκιανός περιγράφει: «Αφού γέμισε ο Λυκαβηττός και είχε μείνει άλλος ένας “Λυκαβηττός” απ’ έξω, ήρθαν οι μπάτσοι και μου λένε «Φωνάζουν απ’ έξω να μπούνε μέσα, να μπούνε;» Λέω «Να μπούνε, αφού δεν έχει άλλα εισιτήρια, να μπούνε». Ήρθαν και κάτσανε κάτω. Ο πρώτος θεατής είχε έρθει στα πόδια μου, μόνο πάνω μου δεν καθότανε. Ο Λυκαβηττός χωράει γύρω στις 3500 χιλιάδες με εισιτήρια, πρέπει να μπήκαν 5.000, 5.500, 6.000, γύρω γύρω, παντού. Υπάρχουν κάτι πλάνα από πάνω, που δεν καταλαβαίνεις πού είναι αυτοί που παίζουνε και πού είναι οι θεατές…».

Με αφορμή αυτή τη συναυλία ο Λουκιανός έγραψε το τραγούδι  «Τετάρτη 28 Ιουλίου» που συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο του “Χαμηλή πτήση” (1982).

Ο Λουκιανός για να ευχαριστήσει όλο αυτόν τον κόσμο σκέφτηκε να κάνει ένα πάρτι σ’ ένα μεγάλο χώρο. Έτσι προέκυψε η ιδέα για το “Πάρτυ στη Βουλιαγμένη” που έγινε το επόμενο καλοκαίρι (1983).

Δευτέρα 25 Ιουλίου 1983, με πανσέληνο.

Η ιστορική συναυλία του Λουκιανού. Το ελληνικό Γούντστοκ (Woodstock), όπως το έχουν πει πολλοί.
Το πάρτυ στη Βουλιαγμένη είναι ορόσημο στις συναυλίες ανοιχτού χώρου στον τόπο μας για δύο λόγους, πρώτον για τη μαζικότητά του -συγκεντρώθηκαν περίπου 100.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας- και δεύτερον για την πρωτοτυπία του χώρου.
Για πρώτη φορά ένας φυσικός χώρος, εδώ μια πλαζ, χρησιμοποιήθηκε ως χώρος μουσικού θεάματος. Έως τότε, όλες οι καλοκαιρινές συναυλίες γίνονταν σε γήπεδα ή ανοιχτά τσιμεντένια θέατρα.
Η σκηνή ήταν μια φορτηγίδα, από αυτές που χρησιμοποιούνται από τον Ο.Λ.Π. (Οργανισμό Λιμένα Πειραιώς), για να μεταφέρουν προϊόντα για φόρτωμα στα καράβια. Κερκίδες δεν υπήρχαν. Ο κόσμος καθόταν ελεύθερος στην άμμο της ακτής. Μπορούσε να κινείται, να κολυμπά, να χορεύει, να ξαπλώνει.
Ο θεατής δεν ήταν απλός θεατής, ήταν καλεσμένος σε πάρτυ, στο πάρτυ του Λουκιανού. Το “Πάρτυ στη Βουλιαγμένη” οργανώθηκε μόνο από τον Λουκιανό, την Άννα Βαγενά και μερικούς στενούς συνεργάτες τους.
Στην βραδιά συμμετείχαν (με σειρά εμφάνισης) οι: Νέλλη Σεμιτέκολο, Μανώλης Μικέλης με την Big Band, Λία Βίσση, Μαντώ  Σταματοπούλου, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Βαγγέλης Γερμανός, Χορωδία και μαντολινάτα Φώτη Αλέπορου, Διονύσης Σαββόπουλος, Three and the Koukos Band, Αφροδίτη Μάνου και Γιώργος Νταλάρας. Τη βραδιά μετέδιδε ζωντανά από το Α’ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ο Γιάννης Πετρίδης.

Το 2018, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Λουκιανού, ο Δήμος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης και το ΤΑΥΠΕΔ στο οποίο ανήκει η πλαζ, έδωσαν το όνομα του Λουκιανού στην πλαζ της Βουλιαγμένης.

Σάββατο 28 Αυγούστου 1985.

Η δεύτερη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό. Παρουσίασε τραγούδια από τις προσωπικές του δουλειές και το δεύτερο μέρος της συναυλίας ήταν αφιερωμένο στη μουσική και τα τραγούδια που είχε γράψει για τις επιθεωρήσεις της θεατρικής ομάδας του “Ελεύθερου Θεάτρου – Ελεύθερης Σκηνής” την περίοδο 1973-1984. Στη συναυλία συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Μίνα Αδαμάκη, Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταμάτης Φασουλής, Μίμης Χρυσομάλλης. Το 1984, είχε κυκλοφορήσει ο ομώνυμος δίσκος.

Καλοκαίρι 1987.

Το καλοκαίρι του ’87, ο Λουκιανός πραγματοποιεί μια άλλη εντελώς φρέσκια και πρωτοποριακή ιδέα. Ναυλώνει ένα κότερο, ένα ξύλινο παλιό σκαρί τριάντα μέτρων, την “Ισμήνη”, το εξοπλίζει με μηχανήματα ήχου, φώτα, μουσικά όργανα και μουσικούς και ξεκινάει θαλασσινή περιοδεία με τίτλο “STA ΠΑΡΤΥ Nai!”.
Το κατάστρωμα της “Ισμήνης” χρησιμεύει σαν σκηνή. Το σκάφος δένει αρόδο σε παραλίες και πλαζ, η ορχήστρα παίζει, ο Λουκιανός και οι τραγουδιστές του τραγουδούν από το κατάστρωμα και ο κόσμος κάθεται στην αμμουδιά, κολυμπάει και χορεύει.
Συναυλίες έγιναν: στο λιμάνι της Πάτρας, στην Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Στη συνέχεια όταν η “Ισμήνη” βγήκε στο Αιγαίο, έπεσε σε τρικυμία με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να ναυαγήσει έξω από τη Μύκονο. Έτσι σταμάτησε αυτή η θαλασσινή περιοδεία.

Δευτέρα 8 Ιουλίου 1991.

Η τρίτη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό, με αφορμή την συμπλήρωση είκοσι χρόνων παρουσίας του στην ελληνική δισκογραφία. Από αυτή την συναυλία και μετά, ο Λουκιανός αρχίζει να σκηνοθετεί τις συναυλίες του μετατρέποντάς τες σε πολυπρόσωπα μουσικά θεάματα με σκηνικά και κοστούμια.

Στο θέαμα συμμετείχαν πάνω από εκατό πενήντα άτομα και είχε διάρκεια τρείς ώρες. Η βραδιά ήταν χωρισμένη σε έξι θεματικές ενότητες καλύπτοντας όλη τη μουσική του πορεία.

Συμμετείχαν οι: Άννα Καλουτά,  Μανώλης Μητσιάς, Αφροδίτη Μάνου,  ηθοποιοί του “Ελεύθερου Θεάτρου” και του “Θεσσαλικού Θεάτρου”, Επτανησιακή χορωδία και μαντολινάτα, ο Στέλιος Βαμβακάρης με την ορχήστρα “Βασίλης Τσιτσάνης”, μαζορέτες από τη Σχολή χορού της Ελένης Σουγιουλτζή και χορευτές.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 1993.

Η τέταρτη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό. Η μουσική παράσταση ήταν βασισμένη στον ομώνυμο διπλό δίσκο που κυκλοφόρησε το 1992.

Η παράσταση ακολουθούσε μια κοινωνικό-ιστορική διαδρομή των προπολεμικών και μεταπολεμικών χρόνων, μέσα από χαρακτηριστικά τραγούδια της πατρίδας μας. Ήταν στηριγμένη σε δυο παράλληλους χρονικούς άξονες. Ο ένας άξονας ξεκινούσε το 1937 και τελείωνε το 1950 και ο άλλος κάλυπτε την διάρκεια ενός έτους με τις γιορτές και τα έθιμά του. Είχε δηλαδή τραγούδια με τις αντίστοιχες εικόνες, παιδικά, σχολικά, της γειτονιάς, των προσκόπων της κατασκήνωσης, καντάδες αθηναϊκές κι επτανησιακές, ελαφρά καθώς και ρεμπέτικα, έτσι όπως τραγουδήθηκαν στις οικογενειακές ή σχολικές γιορτές, του χειμώνα, της άνοιξης, του καλοκαιριού και του φθινοπώρου.
Ο Λουκιανός λέει για την παράσταση: «Στην παράστασή μας που αποτελείται από είκοσι εναλλασσόμενες εικόνες, παίρνουν μέρος μουσικοί, τραγουδίστριες, χορωδοί, χορευτές, παιδική χορωδία, ηθοποιοί, κομπάρσοι. Συνδετικός κρίκος και βασικός ερμηνευτής της όλης δουλειάς είμαι εγώ.»

Παρασκευή 10 Ιουνίου 1994.

Μετά την τεράστια επιτυχία του “Αχ! πατρίδα μου γλυκειά…” στην Κύπρο και στο Θέατρο Λυκαβηττού, η μουσική παράσταση παρουσιάστηκε στο City Center Theater της Νέας Υόρκης. Ήταν βασισμένη στον ομώνυμο διπλό δίσκο που κυκλοφόρησε το 1992.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Υπουργείου Πολιτισμού για τη συμμετοχή της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στους τελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, σε συνεργασία με τις εκεί Ελληνικές Κοινότητες.

Λέει ο Λουκιανός για την εκδήλωση: «…Αυτό που θα δείτε δεν είναι συναυλία, δεν είναι παράσταση, είναι μια γιορτή. Τα τραγούδια που θα ακούσετε δεν είναι δικά μου. Μέσα από μια σειρά εικόνων ζωής του τόπου μας, γίνεται μια μουσική διαδρομή από τις αρχές μέχρι τα μέσα του αιώνα μας. Τα στοιχεία της γιορτής είναι κοινά για μας που ερχόμαστε από την Ελλάδα αλλά και για σας που ζείτε εδώ. Αποφασίσαμε λοιπόν τη γιορτή αυτή να την κάνουμε παρέα. Η ορχήστρα και κάποιοι άλλοι συνεργάτες θα έρθουν από την Ελλάδα. Η ψυχή όμως της παράστασης θα βγεί μέσα από την δική σας βοήθεια και συμμετοχή. Θα τραγουδήσουμε και θα χορέψουμε σε συνεργασία με τους πολιτιστικούς συλλόγους της Ελληνικής κοινότητας. (Παιδική χορωδία, χορευτές, ηθοποιοί θα είσαστε εσείς οι ίδιοι που αν και ζείτε μακριά βιώνετε, αγαπάτε και διατηρείτε ζωντανή την Ελληνική μας παράδοση. Θα ήθελα να φέρω από την Ελλάδα τη μυρωδιά από το ανοιξιάτικο αεράκι του επιτάφιου, τη μυρωδιά από την πρώτη βροχή του φθινοπώρου. Θα προσπαθήσω να σας κάνω να τα νοιώσετε όλα στη “γιορτή” μας. Εύχομαι να ξανανταμώσουμε σε τέτοιες γιορτές. Όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε παιδιά…»

Τετάρτη 28 Αυγούστου 1996 με πανσέληνο.

Η πέμπτη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό. Στη συναυλία, ο Λουκιανός μετέφερε κυριολεκτικά επί σκηνής τον χώρο δουλειάς του (στούντιο). Τη βραδιά αυτή παρουσιάστηκαν στο κοινό λιγότερο γνωστά αλλά και ανέκδοτα τραγούδια του όπως και, σπάνια ηχογραφημένα ντοκουμέντα από το αρχειακό του υλικό.

Δευτέρα 1 και Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 1997.

Η έκτη συναυλία του Λουκιανού στον Λυκαβηττό. Μετά την πρώτη κοινή εμφάνιση του Λουκιανού με τη θρυλική μπάντα της Νέας Ορλεάνης “Preservation Hall Jazz Band” τον Μάρτιο του 1997 στην “Ιερά Οδό” ακολούθησαν, μετά από λίγους μήνες,  δύο βραδιές στο Θέατρο του Λυκαβηττού. Η ζωντανή ηχογράφηση των συναυλιών κυκλοφόρησε σε cd το 1998.

Το πρόγραμμα περιείχε παραδοσιακά τραγούδια της Νέας Ορλεάνης, τραγούδια από διάφορες δισκογραφικές δουλειές του Λουκιανού παιγμένα από την σπουδαία αυτή ορχήστρα, καθώς και τέσσερα καινούργια τραγούδια με στίχους του Λουκιανού πάνω σε μουσική της Νέας Ορλεάνης.
Ήταν η πρώτη φορά που η ”Preservation Hall Jazz Band” συνεργάστηκε με ξένο καλλιτέχνη έπαιξε και ενορχήστρωσε μουσική άλλου συνθέτη.

Όπως σε όλες τις συναυλίες του, έτσι και σε αυτήν, υπήρχαν πολλά στοιχεία θεάματος. Το σκηνικό ήταν αντίγραφο του εσωτερικού χώρου του “Preservation Hall Jazz Club”. Αναπαραστάθηκε το μεγάλο καρναβάλι της Νέας Ορλεάνης (Mardi Gras) καθώς και μία παραδοσιακή τελετή κηδείας. Τα κοστούμια και τα αξεσουάρ που φορούσαν οι συντελεστές (περίπου εκατό άτομα), ήταν όλα αυθεντικά και είχαν αγοραστεί από την Νέα Ορλεάνη.

Για τις πρόβες και την προετοιμασία των συναυλιών ο Λουκιανός είχε ταξιδέψει εκεί τον Ιούνιο του 1997.